Ενας παλιός Ασκητής, από τό βουνό τής Φέρμης, πήγε μία φορά στόν Οσιο Μακάριο καί τού εξωμολογήθηκε τόν λογισμό του. - Είμαι πολύ στενοχωρημένος Αββά -Γιατί αδελφέ? -Εμαθα πώς κοντά στήν πόλη ζεί μία Ασκήτρια πού εδώ καί τριάντα τόσα χρόνια,δέν τρώγει τίποτε άλλο από ωμά λάχανα (χόρτα) κι αυτά μόνο Σάββατο καί Κυριακή. Λέγει ακόμη κάθε μέρα, επτακόσιες προσευχές. Σάν τ'άκουσα Αββά, έπεσα σέ απόγνωση. Σκέφθηκα πώς εγώ πού έχω πιό μεγάλη σωματική αντοχή από μία γυναίκα,δέν μπορώ ούτε τόσο νά νηστεύω,ούτε πιό πολλές από τριακόσιες ευχές νά ειπώ. -Εγώ Αδελφέ, τού είπε τότε ο διακριτικώτατος Γέροντας,είμαι εξήντα χρόνια στήν έρημο καί κάνω μόνο εκατό προσευχές τήν ημέρα, όπως έχουν διορίσει οί Πατέρες. Εργάζομαι τό εργόχειρό μου γιά νά βγάζω τό ψωμί μου,προσπαθώ νά ωφελώ καί τούς Αδελφούς πού έρχονται ώς εδώ, γιά νά μέ συμβουλευτούν.Αυτά τά λίγα κάνω καί η συνείδησίς μου δέν μέ ελέγχει ότι είμαι αμελής. Εσύ όμως πού μέ τίς τριακόσιες ελέγχεσαι, πρόσεχε μήπως δέν τίς κάνεις όπως πρέπει.Ας μήν σέ ενδιαφέρει τόσο η ποσότης τής προσευχής, όσο η ποιότης της.
Γεροντικον. Σταλαγματιές από τήν Πατερική Σοφία.
0 Σχόλια