Ο Αββάς Νετράς, παλιός μαθητής τού Οσίου Σιλουανού, λέγουν πώς ήτο πολύ συγκαταβατικός στόν εαυτόν του, όταν ασκήτευε στό Ορος Σινά κι απόφευγε τίς υπερβολές. Οτάν όμως έγινε Επίσκοπος στήν Φαράν, περνούσε μέ πολλή σκληραγωγία. Ο υποτακτικός του παραξενεύτηκε κι ετόλμησε κάποτε νά τόν ρωτήσει. -Γιατί Αββά δέν έκανες αυτές τίς ασκήσεις, τότε πού είμεθα στό όρος? -Εκεί ήτο έρημος τέκνον μου, ησυχία καί πτωχεία κι έδινα κάποιαν άνεση στό σαρκίον γιά νά μήν αρρωστήσει κι αναγκάζομαι νά ζητώ εκείνα πού θά ήτο εύκολο νά βρώ, αποκρίθηκε ο σοφός Γέρων. Στήν πολιτεία όμως καί πιό πολλές αφορμές αμαρτίας έχομε, ώστε νά είναι απαραίτητη η σκληραγωγία καί ανθρώπους νά μέ περιποιηθούν σέ περίπτωση ασθενείας έχω. Εδώ πρέπει ν'αγωνίζομαι περισσότερο, γιά νά μήν χάσω τόν Μοναχό καί μείνει μόνον ο Επίσκοπος.
Γεροντικόν.Σταλαγματιές από τήν Πατερική Σοφία.
0 Σχόλια