ΓΕΡΟΝΤΑ ΣΤΕΝΑΧΩΡΙΕΜΑΙ ΓΙΑΤΙ ΕΧΩ ΠΟΛΛΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΥΓΕΙΑΣ. ( ΑΓΙΟΣ ΠΑΪΣΙΟΣ ).

- Γέροντα, στενοχωριέμαι γιατί έχω πολλά προ­βλήματα υγείας.
-"Ολα νά τά δέχεσαι σάν μεγάλα δώρα του Θεού. Ό Θεός δέν είναι άδικος. Στον Ουρανό θά έχεις πολλά νά απόλαυσεις· θά έχεις σύνταξη μεγάλη, εάν δέν τήν μειώσεις μόνη σου μέ τον γογγυσμό.
-Πώς, Γέροντα, αφού τώρα δέν νιώθω μέσα μου τον Ουρανό;
-Δέν νιώθεις τον Ουρανό, γιατί δεν δοξολογείς τον Θεό. "Οταν ό άνθρωπος κινείται στον χώρο της δοξο­λογίας, χαίρεται μέ όλα.
Υπάρχουν κοσμικοί άνθρω­ποι πού θά μας κρίνουν εμάς τους Χριστιανούς Νά δείτε οι Βεδουϊνοι τί ταλαιπωρία περνούν, άλλα ευχαριστούν τον Θεό και είναι χαρούμενοι. Το σιτάρι δέν το καθα­ρίζουν, γιά νά βγάλουν τήν πέτρα, άλλα το αλέθουν όπως είναι, και το ψωμί τους είναι όλο πέτρα! Και οι τροφές τους, φαίνεται, δέν έχουν τά απαραίτητα συ­στατικά, ασβέστιο κ.λπ., οπότε τα δόντια τους κατα­στρέφονται τελείως. Και βλέπεις Βεδουίνους νά έχουν μόνον ένα δόντι και νά χαίρωνται σαν νά είναι το δό­ντι μαργαριταρένιο. Καί άλλος του λείπει ένα δόντι καί αισθάνεται μειονεκτικά. Με όλα αυτά πού ακούτε, νά κινήσθε συνέχεια στην δοξολογία· νά δοξάζετε μέρα-νύχτα τον Θεό γιά τις ευεργεσίες Του.
Μου έλεγε κάποιος Επίσκοπος ότι σε έναν Ναό, την ώρα πού ό διάκος διάβαζε το Ευαγγέλιο της θεραπεί­ας των δαιμονισμένων των Γεργεσηνών, ένας άνθρω­πος πολύ απλός στεκόταν πίσω άπό το δεσποτικό καί έλεγε συνέχεια «δόξα σοι ό Θεός». Αρχίζει ό διάκος: «Τω καιρώ έκείνω έλθόντι τω Ίησού εις την χώραν των Γεργεσηνών», «δόξα σοι ό Θεός», λέει εκείνος, «υπήντησαν αύτω δύο δαιμονιζόμενοι», «δόξα σοι ό Θεός»· «χαλεποί λίαν», «δόξα σοι ό Θεός»· «καί ιδού ώρμησε πάσα ή αγέλη των χοίρων... εις την θάλασσαν», «δόξα σοι ό Θεός». «Κατάλαβα, μου είπε ύστερα ό Επίσκο­πος, ότι είχε δίκαιο αυτός ό απλός άνθρωπος πού έλε­γε "δόξα σοι ό Θεός", γιατί το "δόξα σοι ό Θεός" ρί­χνει τους δαίμονες στην θάλασσα». Κι εσείς πάντα νά λέτε «δόξα σοι ό Θεός, δόξα σοι ό Θεός», μέχρι νά ορμήσει ή αγέλη στην θάλασσα...
Ή δοξολογία αγιάζει τά πάντα. Με την δοξολογία διαλύεται ό άνθρωπος άπό ευγνωμοσύνη, παλαβώνει με την καλή έννοια, πανηγυρίζει τά πάντα. Καί όταν ό άνθρωπος ευχαριστεί τον Θεό ακόμη καί γιά τά λίγα, έρχεται μετά τόσο πλούσια ή ευλογία του Θεού, πού δεν μπορεί νά την αντέξει· και τότε ό διάβολος δεν μπο­ρεί πιά νά σταθεί καί φεύγει.

ΠΑΘΗ ΚΑΙ ΑΡΕΤΕΣ .π.Παίσίου,εκδ.Ι.Μ.Σουρωτής.