-Γέροντα Παϊσιε,, γιατί πέφτω απότομα από τήν χαρά στην λύπη;
- Το απότομο πέρασμα άπό τήν χαρά στην λύπη τις πιο πολλές φορές είναι του πειρασμού. Το ταγκαλάκι(Διάβολος) με τήν κακία του πολεμάει πολύ τον άνθρωπο, ιδίως τον ευαίσθητο και χαρούμενο στην φύση του, πού θέλει νά ζήσει πνευματική ζωή. Αυτή είναι ή δουλειά του: Θέλει νά μας βλέπει λυπημένους και νά χαίρεται. Γιατί όμως νά αφήνουμε το ταγκαλάκι νά κάνει τήν δουλειά του; Ή χαρά δεν είναι καλύτερη από τήν λύπη; Ή αγάπη δέν είναι καλύτερη άπό τήν κακία;
-Γέροντα, ορισμένες φορές πέφτω σε λύπη, χωρίς νά ξέρω τήν αιτία.
-Το ταγκαλάκι δέν Θέλει κανένας νά χαίρεται. Και αυτούς πού έχουν λόγο νά στενοχωρηθούν και αυτούς πού δέν έχουν, βρίσκει τρόπους νά τους στεναχωρήσει. Εκείνο πού βλέπω σ' εσένα είναι ότι αφορμή ζητάει νά σε απογοητεύει. Σε μπερδεύει όλο και περισσότερο με λεπτές κλωστές. Έάν σέ μπέρδευε με σπάγκο, τέλος πάντων, θά έλεγα ότι έχεις λίγο δίκαιο, άλλα εσύ τις λεπτές κλωστές τις βλέπεις γιά χοντρά σχοινιά και στενοχωριέσαι. Μή βασανίζεσαι χωρίς νά υπάρχει λόγος, γιατί δίνεις χαρά στο ταγκαλάκι και στενοχωρείς τον Χριστό, θέλεις νά στενοχωριέται ό Χριστός;

0 Σχόλια