Μὴν λυπάσαι. Μὴν δειλιᾷς. Ἔχεις βοήθειαν. Ἐγὼ σὲ βαστάζω. Σὲ εἶδα κατὰ ἀλήθειαν ἐχθὲς εἰς τὸν ὕπνον μου, ἀνεβαίναμε μαζί πρὸς τὸν Χριστόν. Λοιπόν, ἀνάστα καὶ δρᾶμε ὀπίσω μου. Μόνον πρόσεχε, ἀφοῦ εἶδες τὲς παγίδες τῶν πονηρῶν· καὶ ἀλλοίμονον εἰς ἐκεῖνον ποὺ πιάσουν.
Εὔκολα δὲν ἠμπορεῖ ἀπὸ τὰ νύχια τους νὰ ξεφύγει. Βεβαίως δὲν ἠμπορεῖ – ὅσον καὶ ἂν τὸ θελήσει ο διάβολος μόνος νὰ μᾶς κολάσει, ἐὰν ἡμεῖς δὲν συνεργήσωμεν στὴν κακίαν του· ἀλλ' οὔτε πάλιν ὁ Θεὸς θέλει μόνος Του νὰ μᾶς σώσει, ἐὰν καὶ ἡμεῖς δὲν γίνωμεν συνεργοὶ τῆς Αὑτοῦ χάριτος εἰς τὴν σωτηρίαν μας. Πάντοτε βοηθεῖ ὁ Θεός, πάντα προφθάνει, ἀλλὰ θέλει καὶ ἡμεῖς νὰ ἐργασθοῦμεν, νὰ κάμωμεν ἐκεῖνο ὅπου ἡμποροῦμεν. Οθεν μὴ λέγεις ὅτι δὲν ἐπρόκοψες, καὶ διατὶ δὲν ἐπρόκοψες, καὶ ἄλλα παρόμοια. Διότι ἡ προκοπὴ δὲν ἔγκειται εἰς μόνον τὸν ἄνθρωπον, κ'ἂν θελήσει, κ'ἂν καὶ πολὺ κοπιάσει. Η δύναμις τοῦ Θεοῦ, ἡ χάρις Του ἡ εὐλογημένη, αὐτὴ κάμνει τὸ πᾶν, ὅταν τὸ ἐξ ἡμῶν λάβει. Αὐτὴ σηκώνει τὸν πεσμένον, αὐτὴ ἀνορθοῖ τὸν κατερραγμένον. Αὐτὸν τὸν Θεὸν καὶ Σωτῆρα ἡμῶν νὰ παρακαλοῦμεν καὶ ἡμεῖς ἐξ ὅλης καρδίας νὰ ἔλθει· νὰ σφίξει τὸν παράλυτον, νὰ ἐγείρει τὸν τετραήμερον Λάζαρον, νὰ δώσει ὀφθαλμοὺς εἰς τὸν τυφλόν, νὰ θρέψει τὸν πεινασμένον.
Εκφρασις μοναχικής εμπειριας .Γέροντος Ιωσήφ.
0 Σχόλια