ΤΟ ΕΞΩΚΛΗΣΙ. ( Γ.ΒΕΡΙΤΗΣ ).

Πέρασα από μπροστά σου, εξωκλήσι μου, κάποιαν αυγή γλυκιά τ' Απρίλη,
ενώ σε μυστική μια προσευχή σμίγαν ευλαβικά τα χείλη.
Παντού γαλήνης ερημιά απλώνονταν, φωνή καμία δεν άκουες, μόνο τους
μυστικούς ψιθύρους της ψυχής πού δείχναν τον κρυφό της πόνο.
Και μια στιγμούλα - θεϊκό συμπλήρωμα της άφταστής σου της μαγείας
το σήμαντρο σου αρχίζει να χτυπά, προμήνυμα μιας λειτουργίας.
Κι εθαύμασα τα κάλλη σου τα ουράνια, τον ήχο του σημάντρου σου τον θείο,
που φέρναν την ψυχή μου φτερωτή σ' ατμόσφαιρα ψυχών αγίων.
Γ. Βεριτης.