Τίς προάλλες συναντήθηκα μέ έναν Γέροντα πού αγαπώ πολύ. Είδες ποτέ Γέροντα τόν Χριστό? τόν ρώτησα.- Ναί πάτερ μου,μονολόγησε μέ συστολή. -Πώς είναι Γέροντα? -Οπως στά Ευαγγέλια πάτερ μου,αγνός,αγαθός,απλός καί προσιτός.- Καί πότε συνέβη αυτό?.. ήταν η αμέσως επόμενη γεμάτη θάμβος ερώτησή μου.
-Οταν αγάπησα πολύ δίχως νά περιμένω τίποτα πάτερ μου, ψιθύρισε ο Γέροντας μέ χαμηλωμένα τά μάτια του,πού είχαν ήδη πλημμυρίσει δάκρυα γιά Τόν Χριστό του.- Αδειασα σάν άνθρωπος καί γέμισα Χριστό. Τά έδωσα όλα καί δέν πήρα τίποτα. Τότε έρχεται Εκείνος όταν Τού μοιάσεις. Αυτή η φράση- Ο Χριστός έρχεται όταν Τού μοιάσουμε- σκαρφάλωσε στά πιό δύσβατα μονοπάτια τής καρδιάς μου καί άνοιξε χώρο μέσα μου. Ναί, η αγάπη. Εκείνη πού ξέρει νά θυσιάζεται καί νά χάνει. Νά τά δίνει όλα, δίχως νά κρατάει λογαριασμό. Εκείνη πού πεθαίνει γιά νά ζήσει ο άλλος.Πού προδίδεται,σταυρώνεται κι όμως συγχωρεί. Πού ξέρει νά λέει καί νά εννοεί, πάρε τόν παράδεισό μου καί δος μου τήν κόλασή σου...
κείμενο αγνώστου.
.jpg)
0 Σχόλια